Wat laat je de volgende generatie na? (2 Kon. 10-11 en 2 Tim. 1)

2 Koningen 10-11; 2 Timotheüs 1; Hosea 2; Psalm 119:97-120

In de twee voor vandaag aangewezen passages [uit het bijbelleesrooster], vinden we een studie van grootmoeders. De eerste is Atalja (2 Koningen 11). Zij is de uiterst gemene moeder van Achazja, de koning van Juda die gedood werd door Jehu (zoals we gisteren zagen) in de chaos die werd veroorzaakt door de opstand in het noordelijke koninkrijk van Israël.

Je kunt je heel wat verschillende acties voorstellen die een koningin-moeder kan ondernemen wanneer ze de moord op haar zoon verneemt.

Atalja’s reactie is dat ze haar hele familie vermoordt. Zo beveelt ze de paleiswacht dat de kinderen en kleinkinderen van haar dode zoon worden omgebracht, behalve haar zuigeling-kleinzoon Joas, die gered wordt door een tante (die zelf gevaar liep te worden gedood), die hem verbergt met zijn voedster. Op die manier verzekert Atalja zich van de macht.

Een aantal jaren later, wanneer Joas nog altijd maar een knaap van een jaar of zeven is, regelt Jojada dat het kind wordt naar buiten gebracht en tot rechtmatige koning wordt uitgeroepen, beschermd door legereenheden die trouw zijn aan Jojada en zijn vastberadenheid de Davidische lijn in stand te houden.

Wanneer Atalja de samenzwering ontdekt, klinken haar kreten ‘Verraad, verraad!’ (11:14) een beetje hol. Omwille van de macht was deze zondige vrouw bereid om niet alleen te moorden (niet zo zeldzaam), maar zelfs haar kinderen en kleinkinderen om te brengen – een zoveel zeldzamer zaak en nog zoveel meedogenlozer – en nu beschuldigt ze degenen die haar ter verantwoording roepen van verraad.

Vergelijk daarmee de moeder en grootmoeder die kort worden vermeld in 2 Timotheüs 1:5. Timotheüs’ grootmoeder Loïs en zijn moeder Eunice zijn volgens Paulus vrouwen met een ‘ongeveinsd geloof’, en ze hebben deze erfenis doorgegeven aan hun zoon en kleinzoon Timotheüs. Hoe ze dit deden wordt niet uitgediept. Maar te oordelen naar patronen die elders in de Schrift worden uitgelegd, was het minste wat ze deden hun persoonlijk voorbeeld tonen en concreet onderricht geven.

Ze gaven zowel de leer van de Schrift door als het patroon van hun eigen ‘ongeveinsd geloof’ – niet alleen het patroon van hun wandel met God, maar de integriteit die als resultaat van dit geloof hun levens kenmerkte.

Verborgen in dit gedeelte ligt hoop voor mannen of vrouwen in gemengde huwelijken. Volgens Handelingen 16:1 was de moeder van Timotheüs, Eunice, zowel Joodse als een christen gelovige; zijn vader was een Griek, klaarblijkelijk een heiden. De christelijke invloed haalde het.

Niet alle vrouwen zijn zo zondig als Atalja; niet allen zijn zo trouw als Loïs en Eunice. Je vindt echter zowel onder mannen als vrouwen niet weinigen die veel meer interesse betonen in macht dan in iets anders, als het nu thuis, op het werk of zelfs in de kerk is.

Ze verlagen zich misschien niet tot moord, maar ze zullen liegen, bedriegen en lasteren om meer gezag te verwerven. Ze zullen onder Gods oordeel vallen. Maar gezegend zijn zij van wie het ongeveinsd geloof zijn stempel drukt op de volgende generatie.


Eigen vertaling van de overdenking bij 29 oktober uit 'For the Love of God - Volume 1'. Dit is een dagboek door D.A. Carson, uitgegeven in 1998 door Crossway Books. Volumes van het dagboek kunnen in het Engels online gevolgd worden via de blog For the Love of God (The Gospel Coalition). For the Love of God volume I is beschikbaar in pdf-formaat voor gratis download via deze link naar For the Love of God Volume I. Met toestemming overgenomen van Crossway, de uitgeverstak van Good News Publishers, Wheaton, IL 60187, www.crossway.org Rechten Nederlandse vertaling: Jan Leplae – Niets van deze vertaling mag overgenomen worden zonder voorafgaandelijke schriftelijke toestemming.

Ook het kruim heeft zwaktes (1 Kon. 1)

1 Koningen 1; Galaten 5; Ezechiël 32; Psalm 80

De overgang van het koninklijk gezag van David naar Salomo (1 Koningen 1) verloopt warrig. Een van Davids zonen, Adonia, spant samen met Joab, het hoofd van het leger, en probeert de macht over te nemen. Batseba, de moeder van Salomo, herinnert haar zieke echtgenoot aan zijn belofte dat Salomo de opvolger zou zijn, en het gecompliceerde tafereel loopt af.

Nog maar eens springt het chronische falen van David op gezinsvlak er uit. De auteur van 1 Koningen vestigt er onze aandacht op in de terloopse commentaar van 1:6. Verwijzend naar Adonia, die de coup probeerde te plegen, merkt hij op: ‘Nu had zijn vader hem zijn leven lang geen verwijt gemaakt: Waarom doet gij zo? Ook was hij zeer welgevormd van gestalte en volgde in geboorte op Absalom’ – alsof er goed uitzien een soort eenvoudige arrogantie voortbracht die deed denken dat hij op alles recht had, inclusief de kroon. Van de vele belangrijke lessen kunnen we er twee uitlichten:

Ten eerste kunnen zelfs begaafde en moreel oprechte gelovigen vaak tragische zwakheden vertonen. Af en toe staat een Daniël op, van wie geen mislukkingen vermeld staan. Maar het merendeel van het kruim in de Schrift geeft blijkt van de een of andere zwakte – Abraham, Mozes, Petrus, Thomas, en (niet het minst) David.

We moeten die realiteit onder ogen zien, want vandaag is het niet minder zo. God wekt strategisch geplaatste en invloedrijke leiders op. Per uitzondering is iemand zodanig consequent dat het zeer moeilijk is om ook maar een noemenswaardige misrekening te bespeuren. Maar gewoonlijk is dit niet het geval.

Meestal vertonen zelfs de besten van onze christelijke leiders fouten die hun dichtste familieleden en vrienden kunnen opmerken (of de leiders ze nu zelf zien of niet!). Dit zou ons niet moeten verrassen. In deze gevallen wereld is dit hoe de dingen gaan, en ook hoe de dingen verliepen in de tijd dat de Bijbel werd geschreven.

Daarom zouden we niet gedesillusioneerd mogen zijn wanneer leiders blijk geven van onvolmaaktheden. We zouden hen moeten ondersteunen waar we maar kunnen en waar mogelijk proberen de tekortkomingen te corrigeren, en de rest aan God overlaten – terwijl we ondertussen wel altijd het vreselijk potentieel voor falen en fouten beseffen dat in onze eigen levens ligt.

Ten tweede werkt Gods soevereiniteit nog maar eens doorheen de gecompliceerde inspanningen van zijn volk. Wanneer David op de hoogte wordt gebracht van het probleem, gooit hij zijn handen niet in de lucht en gaat hij niet in gebed over de situatie: hij beveelt onmiddellijk dat beslissende, symbolische en complexe stappen worden gezet om te verzekeren dat Salomo de troon kan bestijgen.

Vertrouwen in Gods soevereine goedheid is nooit een excuus voor passiviteit of laksheid. Vele jaren van geloofswandel hebben David geleerd dat, wat ‘wandelen door geloof’ ook allemaal nog moge betekenen, het allerminst een vrijbrief is voor passiviteit. Willen we vermijden te handelen in strijd met God, of met ijdele pogingen onafhankelijk van God, dan moeten we ook het piëtisme vermijden dat in voortdurend gevaar verkeert om vertrouwen te doen verschrompelen tot fatalisme.


Eigen vertaling van de overdenking bij 29 september uit 'For the Love of God - Volume 1'. Dit is een dagboek door D.A. Carson, uitgegeven in 1998 door Crossway Books. Volumes van het dagboek kunnen in het Engels online gevolgd worden via de blog For the Love of God (The Gospel Coalition). For the Love of God volume I is beschikbaar in pdf-formaat voor gratis download via deze link naar For the Love of God Volume I. Met toestemming overgenomen van Crossway, de uitgeverstak van Good News Publishers, Wheaton, IL 60187, www.crossway.org Rechten Nederlandse vertaling: Jan Leplae – Niets van deze vertaling mag overgenomen worden zonder voorafgaandelijke schriftelijke toestemming.

Verwend kind wordt zondige man (2 Sam. 13)

2 Samuël 13; 2 Korinthiërs 6; Ezechiël 20; Psalmen 66-67

De bedreiging voor Davids koningschap, voorspeld door de profeet Nathan, begint met een onsmakelijk randverhaal dat niettemin precies de vinger legt op wat fout loopt onder Davids bewind (2 Sam. 13).

Het veelvoud aan koninklijke vrouwen bracht met zich mee dat er veel halfbroers en halfzusters waren. Het vormt de achtergrond voor de wrede verkrachting van Tamar. De profielen van de betrokken mensen, met uitzondering van Tamar, vertonen wat we vandaag een disfunctioneel gezin zouden noemen. Natuurlijk zien we alleen twee van de broers, Amnon en Absalom, in close-up. Maar hoe David hen aanpakt – of meer precies, zijn volkomen tekortschieten daarin – is nauw verbonden met de manier waarop hij eerder faalde in het aanpakken van Joab (zie de overdenking van 9 september).

Amnon is begerig, onvolwassen, onverantwoordelijk, bedrieglijk en wreed. Een van de meest veelzeggende verklaringen over hem wordt gevonden meteen nadat hij Tamar verkracht heeft: ‘Daarna kreeg Amnon een zeer grote afkeer van haar; ja, de afkeer die hij tegen haar kreeg, was groter dan de liefde waarmee hij haar had liefgehad’ (13:15).

We hebben hier te maken met een verwend kind dat een zondige man is geworden. Had David op dit punt het recht laten gelden dat je van hem mocht verwachten in zijn rol van staatshoofd, dan had de geschiedenis van de volgende paar jaren er compleet anders uitgezien.

Hij deelt in de zonde van Eli (zie 1 Samuël 3 en de overdenking van 13 augustus): hij ziet zijn zonen kwaaddoen en doet niets om hen te stoppen. Had hij Amnon de volle kracht van de wet laten ondervinden, dan had hij niet alleen een schot voor de boeg gelost van elke andere potentiële ongehoorzame zoon, hij zou ook hebben bewezen dat hij gaf om wat er met zijn dochter gebeurd was en hij zou de vreselijke bitterheid en wraakzucht hebben afgewend die Tamars volle broer Absalom nu tot het kookpunt leidt.

Op dat moment is Absalom een tragische figuur. Terecht houdt hij Amnon verantwoordelijk. Nu hij helemaal geen compensatie vindt in het wettelijk systeem dat door zijn eigen vader wordt tekortgedaan, kiest hij voor wraak, en hij moet zijn vaders toorn ontvluchten.

Er bestaat geen twijfel over dat hij Amnon niet had mogen vermoorden, maar tot op dit moment wordt hij voorgesteld als een aantrekkelijker en principiëler personage dan de man die hij heeft omgebracht. Maar hij weet dat zelfs David deze specifieke moord niet door de vingers kon zien, dus vlucht hij, waardoor hij zijn vader dwaas en besluiteloos laat lijken.

Vader-zoonrelaties zijn zelden zowel rijk als eenvoudig. Maar het patroon van Davids leven, geplaatst naast dat van Eli van slechts enkele korte hoofdstukken eerder, illustreert het soort rampen dat families treft, waarin de vader - hoe liefdevol, inschikkelijk, godvrezend en heroïsch die ook mag zijn – zijn kinderen nooit ter verantwoording roept of nooit tuchtigt wanneer ze afdwalen. Davids mislukking met Amnon en Absalom was niet zijn eerste: het was de voortzetting van een morele en familiale mislukking die begon toen de jongens nog in luiers liepen.


Eigen vertaling van de overdenking bij 17 september uit 'For the Love of God - Volume 1'. Dit is een dagboek door D.A. Carson, uitgegeven in 1998 door Crossway Books. Volumes van het dagboek kunnen in het Engels online gevolgd worden via de blog For the Love of God (The Gospel Coalition). For the Love of God volume I is beschikbaar in pdf-formaat voor gratis download via deze link naar For the Love of God Volume I. Met toestemming overgenomen van Crossway, de uitgeverstak van Good News Publishers, Wheaton, IL 60187, www.crossway.org Rechten Nederlandse vertaling: Jan Leplae – Niets van deze vertaling mag overgenomen worden zonder voorafgaandelijke schriftelijke toestemming.

Gij kent zijn grootheid, zijn sterke hand en zijn uitgestrekte arm (Deut. 11)

Deuteronomium 11; Psalmen 95-96; Jesaja 39; Openbaring 9

Mijn ouders waren eerder arm – niet de armoede zoals je die vindt in de ergste sloppenwijken ter wereld, maar arm naar Noord-Amerikaanse maatstaven. Mijn vader was een voorganger. Voor mijn geboorte, aan het einde van de crisis die bekendstaat als ‘the Great Depression’, ging vader rond met een kleine wagen met voedsel dat rond kerstmis was gecollecteerd voor de armen. En toen kwam hij thuis in de flat die mijn ouders huurden en was het enige eten dat we als kerstdiner in huis hadden een blik bonen.

Mijn ouders dankten God hiervoor – en terwijl ze daar nog mee bezig waren werden ze uitgenodigd voor een maaltijd. Ik herinner me nog vele gelegenheden uit de tijd dat ik opgroeide, dat ons gezin bad dat God zou voorzien in onze noden – bijvoorbeeld bij grote medische facturen die we niet konden betalen – en Hij deed het altijd.

Toen ik van huis wegging om naar de universiteit te gaan, bezuinigden en spaarden mijn ouders; dat jaar stuurden ze me tien dollar. Voor hen was dit veel geld; wat mezelf betreft, stond ik er financieel alleen voor en werkte en studeerde ik.

Vele malen kwam ik twee of drie dagen door zonder eten, terwijl ik heel veel water dronk om te vermijden dat mijn maag rammelde, en de Heer vroeg om in mijn noden te voorzien, bang als ik was dat ik mijn studies zou moeten afbreken. God voorzag altijd, soms op eenvoudige manieren, soms op verbazingwekkende manieren.

Vandaag kijk ik naar mijn kinderen en merk ik dat, hoewel ze andere soorten beproevingen en verzoekingen te verduren krijgen, ze tot nog toe nooit met iets werden geconfronteerd dat lijkt op ontbering (niet alles krijgen wat ze willen, telt niet mee!).

Dan lees ik Deuteronomium 11, waar Mozes een onderscheid maakt tussen generaties: ‘Immers, gij kent thans – want dit geldt niet voor uw kinderen, die de tuchtiging van de HERE, uw God, niet kennen en niet gezien hebben – zijn grootheid, zijn sterke hand en zijn uitgestrekte arm, de tekenen en de daden, die Hij in Egypte gedaan heeft aan Farao, de koning van Egypte, en aan diens gehele land’ (11:2-3, zie 11:5). Nee, het waren niet de kinderen, maar ‘uw ogen hebben heel het grote werk gezien, dat de HERE gedaan heeft’ (11:7).

Wat concludeert Mozes dan uit dit verschil tussen de generaties?

(1) De oudere generatie zou snel moeten zijn om te gehoorzamen, omwille van alles waaruit ze hadden kunnen leren (11:8). Hier sta ik dan, nadenkend over de beperkte ervaring van mijn kinderen, terwijl God als eerste zegt dat ik degene ben voor wie geen excuus geldt.

(2) De oudere generatie moet systematisch doorgeven aan haar kinderen wat ze heeft geleerd (11:19-21); opnieuw ligt de eerste verantwoordelijkheid bij mij, niet bij hen.

(3) Algemener gesteld hangt Gods voorziening voor het volk van de zegeningen van het verbond, hier gefocust op het land en zijn overvloed, af van de eerste twee punten.


Eigen vertaling van de overdenking bij 7 juni uit 'For the Love of God - Volume 1'. Dit is een dagboek door D.A. Carson, uitgegeven in 1998 door Crossway Books. Volumes van het dagboek kunnen in het Engels online gevolgd worden via de blog For the Love of God (The Gospel Coalition). For the Love of God volume I is beschikbaar in pdf-formaat voor gratis download via deze link naar For the Love of God Volume I. Met toestemming overgenomen van Crossway, de uitgeverstak van Good News Publishers, Wheaton, IL 60187, www.crossway.org Rechten Nederlandse vertaling: Jan Leplae – Niets van deze vertaling mag overgenomen worden zonder voorafgaandelijke schriftelijke toestemming.

'Gij zult het uw kinderen inprenten en daarover spreken' (Deut. 6)

Deuteronomium 6; Psalm 89; Jesaja 34; Openbaring 4

We zijn al andere schriftgedeelten tegengekomen die handelen over het belang het erfgoed van de Bijbelse waarheid aan de volgende generatie door te geven. Dit thema vormt ook het hart van Deuteronomium 6. Nieuwe punten die in het bijzonder worden benadrukt zijn onder meer:

(1) De oude Israëlieten moesten de volgende generatie leren de God van het verbond te vrezen. Mozes leert het volk ‘opdat gij de HERE, uw God, vreest door al zijn inzettingen en geboden te onderhouden, die ik u opleg, gij en uw zoon en uw kleinzoon, al de dagen van uw leven’ (6:2).

Wanneer in de toekomst een zoon zijn vader vraagt wat de wetten betekenen, moet de vader de achtergrond uitleggen, de Exodus en het verbond: ‘De HERE gebood ons al deze inzettingen te onderhouden en de HERE, onze God, te vrezen, opdat het ons altijd wèl zou gaan en Hij ons in het leven zou behouden, zoals dit heden het geval is’ (6:24).

We doen er goed aan ons af te vragen welke stappen we moeten nemen om onze kinderen te leren de Heer onze God te vrezen, niet met de angstaanjagende verschrikking die bang is voor grillige boosaardigheid maar met de diepgaande overtuiging dat deze God volmaakt rechtvaardig is en niet spot met de zonde.

(2) Mozes benadrukt de standvastigheid waarmee de volgende generatie moet worden onderwezen. De geboden die Mozes doorgeeft moeten in de ‘harten’ blijven van het volk (6:6; wellicht zouden wij zeggen ‘in de gedachten’). Uit deze overvloed volgen de woorden daarna: ‘gij zult het uw kinderen inprenten en daarover spreken, wanneer gij in uw huis zit, wanneer gij onderweg zijt, wanneer gij nederligt en wanneer gij opstaat’ (6:7).

Zelfs wat ze droegen en hoe ze hun huizen aankleedden moest dienen als herinneringen aan de wet van God (6:8-9). We doen er goed aan ons af te vragen hoe wij onze kinderen voortdurend de inhoud van de Schrift leren. In het oude Israël leerden kinderen hun beroepsbekwaamheden gewoonlijk van hun ouders, met wie ze talloze uren doorbrachten, wat vele gelegenheden schonk om de zegeningen van het verbond aan hen door te geven. Onze meer gefragmenteerde cultuur maakt dat we gelegenheden moeten creëren.

(3) Bovenal moest de oudere generatie model staan voor de volkomen trouw aan God (6:13-19). Dit voortdurend model staan moest ook een volkomen afwijzing van afgoderij omvatten, gehoorzaamheid aan de eisen van het verbond, het eren van de naam van de Heer, en doen ‘wat recht en goed is in de ogen des HEREN’ (6:18). Hoe trouw hebben wij, door ons eigen leven, ernstige Godgerichtheid aanbevolen bij onze kinderen?

(4) We moeten een gevoelig bewustzijn kweken voor de gelegenheden vragen te beantwoorden die onze kinderen stellen (6:20-25). Bluf daarin nooit. Als je het antwoord niet weet, zoek het dan uit, of vind iemand die dit doet. We moeten onszelf afvragen of we maximaal gebruik maken van de vragen die onze kinderen stellen.


Eigen vertaling van de overdenking bij 2 juni uit 'For the Love of God - Volume 1'. Dit is een dagboek door D.A. Carson, uitgegeven in 1998 door Crossway Books. Volumes van het dagboek kunnen in het Engels online gevolgd worden via de blog For the Love of God (The Gospel Coalition). For the Love of God volume I is beschikbaar in pdf-formaat voor gratis download via deze link naar For the Love of God Volume I. Met toestemming overgenomen van Crossway, de uitgeverstak van Good News Publishers, Wheaton, IL 60187, www.crossway.org Rechten Nederlandse vertaling: Jan Leplae – Niets van deze vertaling mag overgenomen worden zonder voorafgaandelijke schriftelijke toestemming.

Wat laat je de volgende generatie na? (2 Kon. 10-11 en 2 Tim. 1)

2 Koningen 10-11, 2 Timotheüs 1, Hosea 2, Psalm 119:97-120

In twee van de hierboven vermelde passages die het bijbelleesrooster voorziet voor vandaag, vinden we een studie van grootmoeders. De eerste is Atalja (2 Koningen 11). Zij is de volkomen verachtelijke moeder van Achazja, de koning van Juda die gedood werd door Jehu (zoals we gisteren zagen) in de chaos die bespoedigd werd door de opstand in het noordelijke koninkrijk van Israël.

Je kunt je heel wat verschillende acties voorstellen die een koningin-moeder kan ondernemen wanneer ze de moord op haar zoon verneemt. Atalja’s reactie is dat ze haar hele familie vermoordt. Zo beveelt ze de paleiswacht dat de kinderen en kleinkinderen van haar dode zoon omgebracht worden, behalve haar zuigeling-kleinzoon Joas, die gered wordt door een tante (die zelf gevaar liep gedood te worden). Die laatste verbergt hem met zijn voedster. Op die manier verzekert Atalja zich van de macht.

Een aantal jaren later, wanneer Joas nog altijd maar een knaap van een jaar of zeven is, regelt Jojada dat het kind wordt naar buiten gebracht en tot rechtmatige koning wordt uitgeroepen, beschermd door legereenheden die trouw zijn aan Jojada en aan zijn doel de Davidische lijn in stand te houden.

Wanneer Atalja de samenzwering ontdekt, klinken haar kreten ‘Verraad, verraad!’ (11:14) een beetje hol. Omwille van de macht was deze zondige vrouw bereid om niet alleen te moorden (niet zo zeldzaam), maar zelfs haar kinderen en kleinkinderen om te brengen – een zoveel zeldzamer zaak en nog zoveel meedogenlozer – en nu beschuldigt ze hen van verraad die haar ter verantwoording roepen.

Vergelijk daarmee de moeder en grootmoeder die kort vermeld wordt in 2 Timotheüs 1:5. Timotheüs zijn grootmoeder Loïs en zijn moeder Eunice zijn volgens Paulus vrouwen met een ‘ongeveinsd geloof’, en ze hebben deze erfenis doorgegeven aan hun zoon en kleinzoon Timotheüs. Hoe ze dit deden wordt niet uitgediept. Maar te oordelen naar patronen die elders in de Schrift worden uitgelegd, was het minste wat ze deden hun persoonlijk voorbeeld tonen en concreet onderricht geven.

Ze gaven zowel de leer van de Schrift door als het patroon van hun eigen ‘ongeveinsd geloof’ – niet alleen het patroon van hun wandel met God, maar de integriteit die als resultaat van dit geloof hun levens kenmerkte. Verborgen in deze passage ligt hoop voor mannen of vrouwen in gemengde huwelijken. Volgens Handelingen 16:1 was de moeder van Timotheüs, Eunice, zowel Joodse als een christen gelovige; zijn vader was een Griek, klaarblijkelijk een heiden. De christelijke invloed haalde het.

Niet alle vrouwen zijn zo zondig als Atalja; niet allen zijn zo trouw als Loïs en Eunice. Je vindt echter zowel onder mannen als vrouwen niet weinigen die veel meer interesse betonen in macht dan in iets anders, als het nu thuis, op het werk of zelfs in de kerk is.

Het mag dan zijn dat ze geen moord plegen, maar ze zullen liegen, bedriegen en lasteren om meer gezag te verwerven. Ze zullen onder Gods oordeel vallen. Maar gezegend zijn zij van wie het ongeveinsde geloof een sterke indruk nalaat bij de volgende generatie.

Eigen vertaling van de overdenking bij 29 oktober uit 'For the Love of God - Volume 1'. Dit is een dagboek door D.A. Carson, uitgegeven bij IVP in 1998 (rechten liggen bij Crossway). Het dagboek kan in het Engels online gevolgd worden via de blog For the Love of God (The Gospel Coalition) of is beschikbaar in pdf-formaat voor gratis download via deze link naar For the Love of God Volume I. Met toestemming overgenomen van Crossway, de uitgeverstak van Good News Publishers, Wheaton, IL 60187, www.crossway.org Rechten Nederlandse vertaling: Jan Leplae – Niets van deze vertaling mag overgenomen worden zonder voorafgaandelijke schriftelijke toestemming.

Gij (en niet uw kinderen) kent zijn grootheid, zijn sterke hand en zijn uitgestrekte arm (Deut. 11)

Deuteronomium 11, Psalmen 95-96, Jesaja 39, Openbaring 9

Mijn ouders waren eerder arm – niet met de armoede zoals je die vindt in de ergste sloppenwijken ter wereld, maar arm naar Amerikaanse maatstaven. Mijn vader was een voorganger (pastor). Nog voor ik werd geboren, aan het einde van de crisis die bekendstaat als ‘the Great Depression’, ging vader rond met een kleine wagen met voedsel. Dit voedsel was rond kerstmis gecollecteerd voor de armen. En toen kwam hij thuis in de flat die mijn ouders huurden en was het enige eten dat we als kerstdiner in huis hadden een blik bonen. Mijn ouders dankten God ervoor – en terwijl ze daar nog mee bezig waren werden ze uitgenodigd voor een maaltijd. Ik herinner me nog vele gelegenheden uit de tijd dat ik opgroeide, dat ons gezin bad dat God zou voorzien in onze noden – bijvoorbeeld bij grote medische rekeningen die we niet konden betalen – en Hij deed het altijd.

Toen ik van huis wegging om naar de universiteit te gaan, bezuinigden en spaarden mijn ouders; dat jaar stuurden ze me tien dollar. Voor hen was dit veel geld; wat mezelf betreft, ik stond er financieel alleen voor en werkte en studeerde. Vele malen kwam ik twee of drie dagen door zonder eten, terwijl ik heel veel water dronk om te vermijden dat mijn maag rammelde, en de Heer vroeg om in mijn noden te voorzien, bang als ik was dat ik mijn studies zou moeten afbreken. God voorzag altijd, soms op eenvoudige manieren, soms met verbazingwekkende tentoonspreidingen.

Vandaag kijk ik naar mijn kinderen en merk ik dat, hoewel ze andere soorten beproevingen en verzoekingen te verduren krijgen, ze nooit met iets vergelijkbaars geconfronteerd werden als ontbering (niet alles krijgen wat ze willen telt niet mee!).

Dan lees ik Deuteronomium 11, waar Mozes een onderscheid maakt tussen generaties: ‘Immers, gij kent thans – want dit geldt niet voor uw kinderen, die de tuchtiging van de HERE, uw God, niet kennen en niet gezien hebben – zijn grootheid, zijn sterke hand en zijn uitgestrekte arm, de tekenen en de daden, die Hij in Egypte gedaan heeft aan Farao, de koning van Egypte, en aan diens gehele land’ (11:2-3, zie 11:5).
Nee, het waren niet de kinderen, maar ‘uw ogen hebben heel het grote werk gezien, dat de HERE gedaan heeft’ (11:7).

Wat concludeert Mozes dan uit dit verschil tussen de generaties?
(1) De oudere generatie zou snel moeten zijn om te gehoorzamen, omwille van alles waaruit ze konden leren (11:8). Hier sta ik dan, nadenkend over de beperkte ervaring van mijn kinderen, terwijl het eerste dat God zegt is dat ik degene ben die niet te verontschuldigen is.
(2) De oudere generatie moet systematisch aan hun kinderen doorgeven wat ze leerden (11:19-21); opnieuw ligt de eerste verantwoordelijkheid bij mij, niet bij hen.
(3) Algemener gesteld, hangt het van de twee eerste punten af of God het volk de zegeningen van het verbond zal schenken, hier in de vorm van het land en zijn overvloed.


Eigen vertaling van de overdenking bij 7 juni uit 'For the Love of God - Volume 1'. Dit is een dagboek door D.A. Carson, uitgegeven bij IVP in 1998 (rechten liggen bij Crossway). Het dagboek kan in het Engels online gevolgd worden via de blog For the Love of God (The Gospel Coalition) of is beschikbaar in pdf-formaat voor gratis download via deze link naar For the Love of God Volume I. Met toestemming overgenomen van Crossway, de uitgeverstak van Good News Publishers, Wheaton, IL 60187, www.crossway.org

'Gij zult het uw kinderen inprenten en daarover spreken' (Deut. 6)

Deuteronomium 6, Psalm 89, Jesaja 34, Openbaring 4

We hebben al andere schriftgedeelten bekeken die handelen over het belang om het erfgoed van de Bijbelse waarheid aan de volgende generatie door te geven. Dit thema vormt ook het hart van Deuteronomium 6. Nieuwe punten die in het bijzonder benandrukt worden zijn onder meer:

(1) De oude Israëlieten moesten de volgende generatie vreze bijbrengen voor de God van het verbond. Mozes leert het volk ‘opdat gij de HERE, uw God, vreest door al zijn inzettingen en geboden te onderhouden, die ik u opleg, gij en uw zoon en uw kleinzoon, al de dagen van uw leven’ (6:2). Wanneer in de toekomst een zoon zijn vader vraagt wat de wetten betekenen, moet de vader de achtergrond uitleggen, de Exodus (of uittocht) en het verbond: ‘De HERE gebood ons al deze inzettingen te onderhouden en de HERE, onze God, te vrezen, opdat het ons altijd wèl zou gaan en Hij ons in het leven zou behouden, zoals dit heden het geval is’ (6:24). We mogen onszelf wel afvragen welke stappen we moeten nemen om onze kinderen de vrees voor de Heer onze God te leren, niet met de angstaanjagende verschrikking van grillige boosaardigheid maar met de diepgaande overtuiging dat deze God volmaakt rechtvaardig is en niet spot met de zonde.

(2) Mozes benadrukt de standvastigheid waarmee de volgende generatie moet geleerd worden. De geboden die Mozes doorgeeft moeten in de ‘harten’ blijven van het volk (6:6; wellicht zouden wij zeggen ‘gedachten’). Uit die overvloed volgen deze woorden: ‘gij zult het uw kinderen inprenten en daarover spreken, wanneer gij in uw huis zit, wanneer gij onderweg zijt, wanneer gij nederligt en wanneer gij opstaat’ (6:7). Zelfs wat ze droegen en hoe ze hun huizen aankleedden moest dienen als herinneringen aan de wet van God (6:8-9). We doen er goed aan ons af te vragen hoe en of wij onze kinderen voortdurend de inhoud van de Schrift leren. In het oude Israël leerden kinderen hun beroepsbekwaamheden gewoonlijk van hun ouders, met wie ze talloze uren doorbrachten, wat vele gelegenheden schonk om de zegeningen van het verbond aan hen door te geven. Onze meer gefragmenteerde cultuur maakt dat we gelegenheden moeten scheppen.

(3) Bovenal moest de oudere generatie model staan voor de volkomen trouw aan God (6:13-19). Dit voortdurend model staan moest ook een volkomen afwijzing van afgoderij omvatten, gehoorzaamheid aan de vereisten van het verbond, het eren van de naam van de Heer, en doen ‘wat recht en goed is in de ogen des HEREN’ (6:18). Hoe trouw hebben wij, door ons eigen leven, ernstige Godgerichtheid opgedragen aan onze kinderen?

(4) We moeten een gevoelig bewustzijn kweken voor de gelegenheden om vragen te beantwoorden die onze kinderen stellen (6:20-25). Bluf daarin nooit. Als je het antwoord niet weet, zoek het dan uit, of vind iemand die het weet. We moeten onszelf afvragen of we maximaal gebruik maken van de vragen die onze kinderen stellen.


Eigen vertaling van de overdenking bij 2 juni uit 'For the Love of God - Volume 1'. Dit is een dagboek door D.A. Carson, uitgegeven bij IVP in 1998 (rechten liggen bij Crossway). Het dagboek kan in het Engels online gevolgd worden via de blog For the Love of God (The Gospel Coalition) of is beschikbaar in pdf-formaat voor gratis download via deze link naar For the Love of God Volume I. Met toestemming overgenomen van Crossway, de uitgeverstak van Good News Publishers, Wheaton, IL 60187, www.crossway.org

Ouderschap: laat je niet van je sokken blazen

Krijgt dit verhaal een happy end?

Gezien bij Kevin DeYoung

Kinderen: niet overbeschermen en niet overvragen

"Je kinderen overbeschermen leert hen dat bewaring het allerbelangrijkst is.
Teveel van je kinderen verwachten onderwijst hen dat prestatie primeert."

Allebei te vermijden dus. Wordt beslist moeilijk.

Gelezen bij de tweets van Tullian Tchividjian, oorspronkelijk klinkt het: Over-protecting your children teaches them preservation is primary. Over-expecting from your children teaches them performance is primary.

6 kids en geen theorieën meer

"Toen ik jong was had ik zes theorieën en geen kinderen. Nu heb ik zes kinderen en geen theorieën"

- Puntig geformuleerd door Alistair Begg ...

- Ook Kevin DeYoung heeft een opmerkzaam iemand ontmoet die het volgende wist:

"De meeste mama's en papa's denken ofwel dat ze de beste of de slechtste ouders op aarde zijn, en geen van beide klopt."

Gelezen bij Justin Taylor.
Taylor neemt ook het slot over van DeYoungs post, die ik voor het gemak even onvertaald laat:

I just know that the longer I parent the more I want to focus on doing a few things really well, and not get too passionate about all the rest.

I want to spend time with my kids, teach them the Bible, take them to church, laugh with them, cry with them, discipline them when they disobey, say sorry when I mess up, and pray like crazy. I want them to look back and think, “I’m not sure what my parents were doing or if they even knew what they’re were doing. But I always knew my parents loved me and I knew they loved Jesus.”

Maybe it’s not that complicated after all.

Gehoorzame kinderen opvoeden (slot)

Derde en laatste deel van de handreikingen door PJ and Ashleigh Smyth ...

5. We gebruiken gepaste vormen van straf

We oefenen overwegend tucht uit voor wat in het Engels uitgedrukt wordt door 3 keer een D: Disobedience, Disrespect en Destruction - in het Nederlands: ongehoorzaamheid, gebrek aan respect en destructief gedrag (van eigendom of van je broers neus).
De straf moet in proportie zijn met de overtreding en met de leeftijd van het kind. Indien niet, dan zul je je opgroeiende kind ontmoedigen. Ook moet de manier van straffen bepaald worden door wat je kind het meeste zal helpen. Verschillende ouders hebben meer 'geloof' in sommmige vormen van straf dan andere, en verschillende kinderen reageren verschillend op verschillende vormen van straf. Ik erken en respecteer dit, hoewel wij voortgaand resultaat boekten met de primaire bijbelse vorm van het tuchtigen van kinderen met een houten lepel op hun vlezige billetjes.


6. We zijn ervan overtuigd dat het echt de inspanning waard is

De vreugde van het ouderschap neemt ontzettend toe wanneer je gehoorzame kinderen hebt, en bovenal: je rust je kinderen toe met de levensnoodzakelijke bekwaamheid van gehoorzaamheid - wat hen goed van pas zal komen in hun gehoorzaamheid aan God, in het leven, op school en in hun job.

(Bron)

Gehoorzame kinderen opvoeden (2)

Je kinderen opvoeden tot gehoorzaamheid: een hele kluif. PJ and Ashleigh Smyth geven enkele handreikingen. Vandaag het tweede deeltje.

3. We geven zelf het goede voorbeeld tegenover gezagsfiguren in ons leven

Diverse malen per jaar is er een clash tussen wat mijn baas van me vraagt en wat mijn gezin en ikzelf zouden willen doen. Ik benut deze kansen elke keer om mijn jongens uit te leggen dat ik mijn baas meteen moet gehoorzamen, gekoppeld aan goed gedrag; hoewel ik liever mijn zaterdagmorgen met hen zou doorbrengen, moet ik mijn baas gehoorzamen en naar die vergadering gaan.

(Nota ter verduidelijking: Ik volg de geest van bovenstaande opmerking, maar meen niet dat in elke job zomaar verlangd kan worden dat je op zaterdagmorgen naar een vergadering gaat. De context van de opmerking kan ook van belang zijn.)


4. We proberen om onze kinderen niet tot toorn te prikkelen (Ef. 6:4)

Vermijd stomme regeltjes. Kies je veldslagen uit (Pick your battles). Wees genadig en meevoelend. Wanneer je fouten maakt, zeg dan oprecht 'Sorry' teggen hen. Geef hen ook zeker voldoende aandacht zodat ze niet in de verleiding gebracht worden om te rebelleren precies om toch wat van je aandacht te krijgen.

(Bron)

Gehoorzame kinderen opvoeden (1)

Recent gelezen bij The Resurgence (door PJ and Ashleigh Smyth): 6 punten om rekening mee te houden bij het opvoeden van kinderen tot gehoorzaamheid. Vandaag de vertaling van de eerste twee. Vooral omdat punt twee een openbaring voor me was, omdat ik het vaak anders zag en ook zelf anders had gedaan - hàd ik deze overweging niet op mijn weg gevonden ...

1. We vertrouwen in het ouderlijk gezag dat God ons geeft

God heeft ouders in de plaats gesteld als figuren die autoriteit weerspiegelen in de levens van de kinderen. Hebreeën 12 spreekt over hoe tucht eigenlijk een voorrecht is dat verbonden is met het zoonschap. Wees niet bang dat je kind je tucht zal verwerpen. Integendeel: ze zullen spoedig beseffen dat het een teken is van je liefde voor hen.


2. We tellen nooit tot drie

Het gebruik van tot drie te tellen ondermijnt je gezag en plaatst het kind achter het stuur. Je leert hen dat gehoorzaamheid uiteindelijk een onderhandeling is en dat zij de timing van hun gehoorzaamheid mogen bepalen. Onderricht hen om te denken "Ik moet meteen gehoorzamen".

Kun je niet wachten tot de volgende punten vertaald zijn? Lees dan hier het volledige stukje.

Wie beïnvloedt je kinderen - jij of een ander?

"Ons eerste en belangrijkste zendingsveld zijn onze kinderen. God schat onze kinderen naar waarde. Jezus reageerde verontwaardigd toen de discipelen de waarde van kinderen in Gods groeiende koninkrijk niet omarmden (Mk. 10:13-16). God maakt ons duidelijk dat kinderen zijn zegen aan ons zijn (Ps. 127:3). En Hij hecht er veel belang aan dat we onze kinderen leren van Hem te houden en Hem te dienen (Deut. 6:7-9).

Voel je niet schuldig wanneer je van je kinderen in hun jonge jaren je eerste investering maakt in je dienstwerk. Je beschikbaarheid, gevoeligheid, affectie en ongehaaste aandacht zijn onvervangbaar.

Er zijn geen neutrale momenten in het leven van een jong kind. Iemand zal je kinderen beïnvloeden, hen waarden aanleren en normen op hun gevoelige jonge harten drukken. Laat jij het zijn!

Accepteer je roeping van God om je gezin te dienen. Als een moeder help je de zielen van je kinderen vorm te krijgen voor Christus en uiteindelijk beïnvloed je de wereld. Jouw kinderen zijn jouw gift aan de toekomst."


(Bron: Jani Ortlund)

Vraag het aan Paul Tripp

Desiring God organiseerde vorige week een live vraag-en-antwoordsessie met spreker, auteur en voorganger Paul Tripp: 'Ask Paul Tripp'.
De sessie duurde 2 uur en is nu al in streaming video beschikbaar. Straks wellicht ook in downloadformaat als geluidsbestand.

Diverse vragen rond opvoeding, huwelijk en ... zijn snor. De hele sessie (en de snor) is hier te zien.

Gratis opvoedingsadvies: praat en stel heldere regels

Opgepikt via het Reformatorisch Dagblad: "Kind wil vooral goed gesprek met ouders"

"Kind wil goed gesprek met ouders en duidelijke regels", is een belangrijke zin die de RD-redactie oppikt uit het net gepubliceerde Nederlandse onderzoek 'Kinderen aan het woord over gezinnen'.

Dit is het hele stuk:

"Acht op de tien kinderen vinden hun ouders ideaal als ze met hen kunnen praten over wat ze belangrijk vinden. Zakgeld is voor 15 procent van de jongeren reden om positief te oordelen over hun ouders. Dat blijkt uit het zaterdag gepubliceerde onderzoek ’Kinderen aan het woord over gezinnen’ van het Verwey-Jonker Instituut op de internationale dag van het gezin.

Minister Rouvoet (Jeugd en Gezin) heeft opdracht gegeven voor het onderzoek, waarbij ongeveer achthonderd kinderen tussen de 6 en 18 jaar betrokken zijn geweest. De demissionair ChristenUnie-bewindsman zei tijdens een bijeenkomst in Leiden dat jongeren een duidelijke boodschap hebben voor hun ouders. „Praat over zaken die zij belangrijk vinden en stel heldere regels. Ik hoop dat ouders dit gratis advies van hun kinderen oppakken”, aldus Rouvoet.

Maar weinig jongeren zeggen dat ze „vooral met rust gelaten” willen worden door hun ouders. Kinderen vinden het fijn als hun vader en moeder tijd voor ze nemen. Maar ondanks een goede band praten kinderen niet over alles met hun ouders. Zo zoeken jongeren liever op internet naar informatie over seksualiteit dan dat ze daarover met hun vader of moeder praten.

Kinderen zeggen duidelijke regels prettig te vinden. Daarbij willen ze wel de gelegenheid krijgen om hun kant van het verhaal te vertellen als ze zich een keer niet aan de regels houden. Regels gaan vaak over het op tijd thuis komen en over taken in thuis. Als ouders kinderen aanspreken op hun gedrag, gaat het vaak over de omgang met broers en/of zussen, het opruimen van de kamer en ruw taalgebruik.

De meeste kinderen groeien nog steeds op in een gezin waarbij de moeder vaker thuis is dan de vader. Verder noemt 61 procent van de jongeren naast de ouders, broers en zussen, ook hun opa’s en oma’s belangrijk in het gezin. Drie op de tien wil de grootouders vaker zien."


Ook het Nederlands Dagblad pikt het item op, met als titel "Moeder blijft de spil in toekomstig gezin". Het ND bekijkt de taakverdeling tussen vaders en moeders en ziet dat die nog altijd zeer traditioneel is. Vooral de vrouwen voeren de regie over opvoeding en huishouden. De kinderen van nu willen het later net zo doen.

Lees verder via de ND-site.

Mama's zijn de beste

Zelfs de marketingboys van Procter en Gamble weten het: mama's zijn de beste.

(video gezien bij JoshHarris.com)

Als zondaars zeggen "Ja, ik wil"

Nog voor ons huwelijk maakten wij thuis grapjes dat als we ooit het boekje zouden bestellen "When Sinners Say “I Do”: Discovering the Power of the Gospel for Marriage", dat we dan zouden weten dat onze relatie aan een opfrisbeurt toe was.

Nu zijn er wat mp3's van een huwelijksseminar beschikbaar van Dave Harvey, de auteur van het boek.

Justin Taylor heeft hier alles netjes gelinkt.
Naast 3 toespraken over het huwelijk vind je er ook eentje over "opvoeden in zwakheid". Our next step, zeg maar.

De mythe van de perfecte ouder

"De vraag die we onszelf stellen moet in een ander kader. We moeten ophouden met vragen 'Ben ik met succes aan het opvoeden?' En we moeten al zeker ophouden met vragen 'Zijn anderen met succes aan het opvoeden?'. De vragen die we daarentegen moeten stellen is 'Ben ik trouw aan het opvoeden?'. Want trouw is ten slotte Gods hoogste vereiste voor ons."

Zach Nielsen citeert uit de coverstory van het januarinummer van Christianity Today.