Posts tonen met het label Lucado. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Lucado. Alle posts tonen

woensdag 15 december 2010

Kerst = revolutie

Het woord is vlees geworden

God werd mens

De onzichtbare werd zichtbaar

De ontastbare werd tastbaar

Eeuwig leven onderging tijdelijke dood

De transcendente daalde neer en kwam nader

Degene zonder grenzen werd begrensd

De oneindige werd eindig

De onveranderlijke werd veranderlijk

De onbreekbare werd breekbaar

Geest werd stoffelijk

Eeuwigheid kwam de tijd binnen

De onafhankelijke werd afhankelijk

De almachtige werd zwak

De geliefde werd de gehate

De verheerlijkte werd vernederd

Glorie werd onderworpen aan schande

Roem veranderde in het obscure

Van onuitsprekelijke vreugde tot tranen van ondenkbare smart

Van een troon naar een kruis

Van heerser tot overheerste

Van kracht tot zwakheid


Elk van de opmerkingen is in wezen onvoorstelbaar. In de oorspronkelijke Engelse tekst van Sam Storms kregen alle zinnen een uitroepteken.

Storms citeert vervolgens nog Max Lucado (vrij vertaald):

"De almachtige maakte zichzelf in één ogenblik breekbaar. Hij die geest was kon doorstoken worden. Hij die groter was dan het heelal werd een embryo. En Hij die de wereld onderhoudt koos met een woord om afhankelijk te worden van de voeding van een jong meisje. God als een foetus. Heiligheid die sliep in een moederschoot. De schepper van het leven als schepsel. God kreeg wenkbrauwen, ellebogen, twee nieren en een gemoed. Hij strekte zich uit tegen de baarmoederwanden en dreef in het vruchtwater van zijn moeder." (God Came Near, pag. 25-25)

dinsdag 5 mei 2009

Verlangen naar huis

Frank las op de begrafenis van onze grootmoeder nog onderstaand stuk voor, gebaseerd op Max Lucado.

Postduiven zijn bijzondere dieren. Ze zijn in staat om een kleine berichtje op een velletje papier, van hun losplaats naar hun nest te brengen.
Vóór sms en internet bestond waren ze een zeer accurate manier om een boodschap van plaats A naar plaats B te versturen. Postduiven verdwalen nooit. Ze vinden altijd de weg naar huis!

Over de manier waarop ze dat doen is er eigenlijk nog altijd geen echte duidelijkheid. Sommigen zeggen dat het hun mogelijkheid is om electro-magnetische golven te registreren. Die ze dan op een of andere manier als landkaart gebruiken om de weg te vinden. Anderen zeggen dat het te maken heeft met hun reuk. Dat ze hun weg naar huis van waar dan ook, kunnen ruiken. Nog anderen zeggen dat het aan hun gehoor ligt, dat ze frequenties kunnen horen die wij niet kunnen horen.
In elk geval zijn ze in staat om over duizenden kilometers, de weg naar huis terug te vinden.
Ze hebben als het ware een ingebouwde “huis-vind-knop”.

En eigenlijk hebben wij er ook zo één.

We hebben veel gemeen met postduiven. En dan bedoel ik niet hun duivenhersenen. Maar er is iets in ons dat naar “thuis” zoekt. Iedereen heeft een ingebouwd navigatiesysteem, een soort gps, die naar “huis” zoekt. We zijn geboren met een honger naar huis, met een honger naar iets beters, met een honger naar de hemel.

(kijk) De manier waarop God ons naar huis roept is niet met elektromagnetische golven, zoals bij de postduiven. Maar wij mensen zijn gemaakt met de mogelijkheid om vragen te stellen. Vragen over het doel van het leven. Over de bedoeling van het leven. Over relevantie en nut. Deze vragen zijn onze “thuis-vind-knop”. Ze roepen ons op om naar iets beters te zoeken.

We stellen vragen over pijn. We hebben het moeilijk als we pijn zien. We stellen ons vragen over oorlog. We willen niet dat er oorlog is. Waar komt dat verlangen vandaan?
Al die vragen maken duidelijk dat er iets mis is met dit leven. Er moet iets beters zijn. We zijn dus eigenlijk nog niet thuis.

Maar ook over leuke dingen stellen we ons vragen. Hoe is het mogelijk dat hij zo’n mooi schilderij heeft gemaakt? Of, hoe kan het dat ze zo mooi kan zingen? We staren vol verbazing naar de zonsondergang. En voelen ons hart sneller slaan wanneer een baby lacht.
Deze vragen laten ons verlangen naar een volmaakte wereld.

De grote vraag bij onze vragen is: waarom hebben we ze? Waar komen ze vandaan?
De bijbel zegt dat die vragen Gods idee zijn. Dat God “eeuwigheid” in het mensenhart heeft geplant. Ook al kunnen we Gods volledige plan niet van begin tot einde zien.

Onze maker heeft als het ware een “huis vind knop” in ons hart geplaatst. Hij roept naar ons in momenten van vreugde. Hij roept naar ons in moment van verdriet.
En we zullen pas gelukkig zijn als we het nest gevonden hebben.

maandag 25 augustus 2008

Ware liefde beschermt

Genesis 3:21 wordt wel eens de eerste evangeliepreek genoemd. Niet gegeven door predikers, maar door God zelf. Niet met woorden, maar met symboliek en daden.

"God, de HEER, maakte voor de mens en zijn vrouw kleren van dierenvellen en trok hun die aan." (Gen. 3:21).

God bedekt hen. Hij beschermt hen.

Liefde beschermt altijd.

Heeft Hij niet hetzelfde gedaan voor ons? Wij eten onze portie van de verboden vrucht. We zeggen wat we niet zouden moeten zeggen. Gaan waar we niet zouden moeten gaan. Plukken fruit van bomen die we niet zouden moeten aanraken.

En dus wat doet God? Precies wat hij ook deed voor onze voorouders in de hof. Hij vergiet onschuldig bloed. Hij offert het leven van Zijn Zoon. En vanaf het toneel van het offer neemt de Vader een kleed - niet de huid van een dier - maar het kleed van gerechtigheid. En gooit Hij het in onze richting met de melding om het maar wat bij te passen? Nee, Hij kleedt ons Zelf. Hij bekleedt ons met Zichzelf. "U allen die door de doop één met Christus bent geworden, hebt u met Christus omkleed" (Gal.3:27).

(Bewerking van een gedeelte uit "Love Always Protects" door Max Lucado)

zaterdag 3 november 2007

Actief wachten

"Deze allen volhardden eendrachtig in het gebed ..." (Hd1:14).
In zijn e-mail-overdenking van deze week vergelijkt auteur Max Lucado het met de opdracht die Christus in Mk3:9 aan zijn discipelen geeft:
"En Hij zei tot zijn discipelen dat een scheepje bij Hem moest blijven".

In deze heel verschillende verzen wordt hetzelfde Griekse woord gebruikt dat "voortdurend" betekent. In het ene geval om discipelen aan te duiden die bijeenkomen in gebed om te wachten op kracht, in het andere geval om een bootje te beschrijven dat ligt te wachten in de aanwezigheid van Christus.

De leerlingen van Jezus waren bereid om op de juiste plaats op kracht te wachten. Een gedachte die voor mensen uit de 21e eeuw moeilijk is. Maar wachten betekent geen "inactiviteit", maar "inHEMactiviteit". Wachten is naar Hem uitzien, naar Hem zoeken, op Hem hopen.

Grote beloften zijn dan je deel. "Maar wie de Here verwachten, putten nieuwe kracht; zij varen op met vleugelen als arenden; zij lopen, maar worden niet moe; zij wandelen maar worden niet mat." (Jes.40:31)

Wacht op God, en wacht op de juiste plaats. Geen geografische plek ergens in Israël, maar in eerlijkheid, in trouw en in waarheid. In Hem.