Gewijd aan Gods wil - ook onder tegenstand (Ezr. 3)

Genesis 3; Matteüs 3; Ezra 3; Handelingen 3

De duidelijke intensiteit van de ervaringen van Gods volk tijdens de eerste paar maanden van hun terugkeer naar het Beloofde Land (Ezra 3) schijnt tussen de zinnen van de tekst door.

(1) Ze zijn bevreesd (3:3). Dit is de eerste zinspeling op de gevaren waar ze voor staan, en de bron ervan wordt duidelijker in de volgende hoofdstukken. De Perzische koning Kores (of Cyrus) heeft toestemming verleend aan de Joden om naar hun thuisland terug te keren, en beval zelfs bepaalde betalingen ter ondersteuning en voor de herbouw van de tempel. Maar de grenzen van het koninkrijk liggen ver weg van het centrum, en in de harde politiek van het echte leven, betekent bezit negen tienden van de wet. Uiteindelijk zijn deze Joden een minderheid die omringd wordt door vijanden die veel sterker zijn dan zij.

(2) Ze zijn vastbesloten (3:3). De tegenstand ziet in dat de wederopbouw van de tempel niet alleen een godsdienstig teken is, maar ook een teken van groeiende politieke kracht. Daarom zouden de Joden er baat bij hebben zich stil en gedeisd te houden. Maar hun vastbeslotenheid op dit moment is bewonderenswaardig: ondanks hun begrijpelijke vrees bouwen ze het altaar van de Heer en voeren ze het systeem van de offeranden opnieuw in ‘zoals voorgeschreven is in de wet van Mozes, de man Gods’ (3:2-6), en vervolgens zetten ze de eerste stappen in de bouw van een nieuwe tempel.

(3) Ze zijn vol blijdschap en lopen over van lofprijzing (3:10-11). Het leggen van het fundament voor de nieuwe tempel bewerkt aanbidding en bewondering voor God zelf, die duidelijk de ondernemingen van zijn getuchtigde verbondsgemeenschap zegent. Hier zie je niet alleen de hoop op een tempel, maar ook op een herstel van het Davidische koningshuis, de vervulling van de heerlijke beloften van hoop die de profeten doorgaven tijdens de donkerste uren van ballingschap.

(4) Velen wenen (3:12-13). Het zijn vooral de ouderen die zich nog de contouren van Salomons schitterende tempel kunnen herinneren. De fundamenten van het nieuwe gebouw lijken in vergelijking daarmee onbeduidend. Ongetwijfeld zijn deze mensen dankbaar voor de dag der kleine dingen; uiteindelijk hebben ook zij ervoor gekozen om terug te keren. Maar dagen van kleine dingen zijn nog altijd klein, en de intensiteit van hun emotionele respons wordt veroorzaakt door herinneringen aan dingen van lang geleden.

Maar deze mensen leven tenminste nog en zij gaan voort met Gods werk; hun respons mag dan soms hartverscheurend zijn, vol hoogtes en laagtes, maar hij is wel levensecht, vitaal, en vol leven en engagement. Hier vind je geen mistroostige moedeloosheid, geen cynisch voorbehoud, geen emotioneel vlakke terugtrekking. Hier zie je de emoties van een groep mensen die, onder moeilijke omstandigheden, toegewijd is aan het doen van Gods wil.


Eigen vertaling van de overdenking bij 3 januari uit 'For the Love of God - Volume 2'. Dit is een dagboek door D.A. Carson, uitgegeven in 1999 door Crossway Books. Volumes van het dagboek kunnen in het Engels online gevolgd worden via de blog For the Love of God (The Gospel Coalition). For the Love of God volume II is beschikbaar in pdf-formaat voor gratis download via deze link naar For the Love of God Volume II. Met toestemming overgenomen van Crossway, de uitgeverstak van Good News Publishers, Wheaton, IL 60187, www.crossway.org Rechten Nederlandse vertaling: Jan Leplae – Niets van deze vertaling mag overgenomen worden zonder voorafgaandelijke schriftelijke toestemming.

Emo-christenen

Christenen en emoties: er is verwarring. (Nee, niet meteen emotioneel reageren.)
Brian Borgman schreef er een boek over (Feelings and Faith: Cultivating Godly Emotions in the Christian Life). Tegelijk gaf hij een interview weg aan Alex Chediak. Daaruit een fragmentje gepikt dat ik vond bij Justin Taylor en vrij bewerkte:

Wat zijn de meest voorkomende misverstanden die christenen maken als het op hun emoties aankomt?

Aan de ene kant heb je de anti-emotionelen. Zij zien emoties als gevaarlijk, onbetrouwbaar en ongewenst. Vanuit die visie is een van de doelstellingen van het christenleven om emoties te onderdrukken of negeren. Alle woorden die emoties uitdrukken in de Bijbel zijn dan uitingen van de wil of van het verstand.

Aan de andere kant van het spectrum heb je de visie dat emoties koning zijn: ze regeren soeverein over de christen. Je komt het tegen in “Ik kan er niets aan doen dat ik me zo voel”. Slachtoffers van eigen emoties. Je ziet volwassen mensen ook zonde rechtvaardigen via deze weg: ik kan er niet aan doen dat ik dit zo voel.
Deze sovereine rol van de emoties kan ook in iets mystieks veranderen. Vanuit dit perspectief leef je door je emoties. Hoe mensen zich voelen bepaalt of ze dicht bij God zijn, wat ze geloven, hoe ze zich gedragen en zelfs wat God wil.
Wie zich in dit ‘kamp’ bevindt, denkt meestal niet graag na over moeilijker leerstellingen als uitverkiezing of hel, want ze ‘voelen’ zich er niet goed bij.

In zijn boek poogt Borgman deze visies bij te stellen:

Emoties, hoewel onder de zondeval, zijn een deel van onze menselijkheid die ook Gods beeld weerspiegelt. Emoties zijn niet soeverein over ons, maar door het Woord en de Geest kunnen we opgroeien tot emotionele volwassenheid en evenwicht.

Psalm 73: van jaloezie tot blijdschap

Ray Ortlund mag dan al de frequentie van zijn posts teruggeschroefd hebben (zie vroeger), hij blijft inhoudelijk zonder meer degelijk. Hier zijn comments op Psalm 73:

Psalm 73 is een geestelijk medicijn voor harten die ziek van jaloezie zijn tegenover gelukkige, blijmoedige mensen die geen rekening houden met God. Vers 25 levert voor mij de Bijbels beste diagnosemiddel om mijn hart te onderzoeken tegenover God: “Wie buiten u heb ik in de hemel? Naast u wens ik geen ander op aarde.” Maar de Psalm helpt niet slechts bij de diagnose, het is ook medicijn.

Als uitgebreide uitleg bij Psalm 73 beveel ik “Faith On Trial” aan, van Martyn Lloyd-Jones. De structuur van de Psalm is niet voor de hand liggend. Hier is hoe ik de samenhang zie:

A1 Het probleem: “ik keek met afgunst naar de dwazen” (1-3)
>> B1 Zij hebben het zo goed (4-12)
>>>> C1 Arme ik! (13-14)
>>>>>> D Ik bracht me hun einde voor ogen (15-17)
>>>> C2 Domme ik! (18-22)
>> B2 Ik heb het zo goed (23-26)
A2 Het voorrecht: “mijn toevlucht vind ik bij God” (27-28)

(...) Punt D is uiteindelijk het centrum van de Psalm en de scharnier waarop de dichter draait van jaloezie tot blijdschap.

Psalm 73 heeft de kracht om ons te bevrijden van misplaatst verlangen en ons terug te leiden tot God. Een vernieuwend woord voor echte mensen die echte levens leiden in deze moeilijke tijden.