Ik heb U lief met heel mijn hart

Gisteren (zondag) in de gemeente een moeizame versie meegekweeld van een anders mooi lied: Opwekking 639. Misschien dat het na veelvuldig beluisteren van deze clip een volgende keer beter klinkt.

De versie hierboven is van Hillsong, het origineel is eigenlijk van Geoff Bullock.
Op de clip krijg je de Engelstalige lyrics.

Ik heb U lief

Ik heb U lief met heel mijn hart, Heer,
laat mij zeggen dat ik van U hou.
Heer, laat mij zijn in de schaduw
van uw schoonheid,
laat mij zien uw grote trouw.
Heel de aarde beeft
als uw woord weerklinkt,
en de hemel die schudt door uw kracht.
Maar 'k heb u lief
met heel mijn hart, Heer,
O mijn Redder, mijn God en Vriend.

Heer laat mij horen hoe U fluistert,
als U zachtjes tot mij spreekt.
En toon mij dan uw macht en uw luister
tot ik voel het vuur van uw Geest.
Laat U vinden in de droogte,
maak dit stof tot heilige grond,
En hier ben ik,
Ik geef mij volledig
aan U, mijn God en Vriend.

Ik heb U lief met heel mijn hart, Heer,
alles in mij roept uit naar U.
En ik verlang U dieper te kennen.
Ik vond vergeving dicht bij U.
Uw genade is zo oneindig groot,
U noemt mij een kind van God.
Ik heb U lief met heel mijn hart, Heer,
O mijn Redder, Mijn God en Vriend.

Uw genade is zo oneindig groot,
U noemt mij een kind van God.
Ik heb U lief met heel mijn hart, Heer,
O mijn Redder, Mijn God en Vriend.

Ik heb U lief met heel mijn hart, Heer,
O mijn Redder, Mijn God en Vriend.

Inderdaad: wat een genade, God die ons zijn kinderen noemt!

Ga je door het dal

"Men ziet grote dingen vanuit het dal, slechts kleine dingen vanaf de top."

(G.K. Chesterton)

Boeddha en Jezus nemen een andere weg

Heel erg misnoegd over het lijden dat hij zag, verliet de 29-jarige prins Guatama Siddharta (563-483 v.C.), die later de Boeddha (de verlichte) genoemd werd, zijn vrouw en jonge kind voor een zoektocht naar de zin van het leven.

Wat hem trof was het feit dat het leven niet oneindig was – niets was blijvend. Ondanks dit gegeven zaten mensen vast aan eindige dingen. Ze verlangden vast te houden aan het leven, gezondheid, bezit en elkaar. Maar het leven, gezondheid, bezit en mensen vergaan. Dit was de oorzaak voor het menselijke lijden, redeneerde hij. Daarom besloot hij dat als hij het verlangen kon doden, dat zijn lijden zou verdwijnen en dat hij gelukkig zou zijn.

Maar de Boeddha verlangde naar iets: blijvend geluk. Ironisch genoeg was het dit grote verlangen dat zijn filosofie over het doden van verlangen voedde.

In het streven van de Boeddha om te komen tot een 'vreugde zonder verlangen' zit er een lege afwezigheid van God. Boeddha zei niet veel over het bestaan van God. Voor hem was God irrelevant voor menselijk geluk. Geluk bestond eerder uit vrij zijn van lijden (veroorzaakt door verlangen) en uit reïncarnatie. Het was het stralende eind van het individuele bestaan – het zoete opgaan in het niets van het Nirvana.

Hoe anders zijn Jezus’ antwoorden dan die van Boeddha. Toen een rijke jongeman, niet zo heel anders dan de rijke jonge Guatama, Jezus’ weg naar eeuwig geluk vroeg, antwoordde Jezus:

Eén ding ontbreekt je: ga heen, verkoop al je bezit, geef het aan de armen en je zult een schat hebben in de hemel, en kom, volg mij (Mk10:21)

Merk op dat Jezus de man wel instrueerde om los te komen van zijn bezittingen, maar Hij bedoelde geen Boeddhistisch loskomen. De Boeddha leerde dat niets bleef, hang dus aan niets vast. Jezus leerde dat er Eén iets bleef, dus blijf te allen prijze daaraan vasthangen!

Het koninkrijk der hemelen is als een schat verborgen in een veld, die iemand vond en weer verborg. Toen, in zijn vreugde, ging hij heen en verkocht al wat hij had en kocht dat veld. (Mt13:45)

Jezus weet dat ons verlangen naar geluk door God is ontworpen, net als ons verlangen naar blijvendheid. Deze verlangens zijn geen verkeerde verlangens. Hier is wat in zich verkeerd is:

Hemel, wees ontzet!
Huiver, sidder en beef! – spreekt de HEER.
Twee wandaden heeft mijn volk begaan:
het heeft mij verlaten, de bron van levend water,
en het heeft waterkelders uitgehouwen,
kelders vol scheuren, waarin het water niet blijft staan.
(Jer.2:12-13)

We zijn geschapen om geluk te vinden in een eeuwige, blijvende God. Verkeerd is wanneer we geloven dat God ons niet gelukkig kan maken en wanneer we daardoor geluk zoeken in vergankelijke dingen. Dat is de essentie van zonde.

Jezus en de Boeddha zijn het eens dat geluk in vergankelijke dingen waardeloos is, maar ze leiden ons naar tegengestelde oplossingen. De Boeddha zegt dat geluk bestaat uit het waarderen van niets. Jezus zegt dat het bestaat uit het naar waarde schatten van God. In het waarderen van God eindigen we uiteindelijk bij het ontvangen van alles. In het waarderen van geen enkel ding, eindigen we uiteindelijk met ... niets.

Dit is natuurlijk waarom wij niet Desiring Nothing Ministries heten (nietsverlangend dienstwerk – in tegenstelling tot Desiring God Ministries: Godverlangend dienstwerk, JL).


(Vrij vertaald van een artikel van Jon Bloom op de Desiring God blog: "Jesus and Buddha on Happiness")

Meer dan een lied?

Op de blog van 9marks stelt Greg Gilbert gelovigen een aantal vragen rond muziek en je geloofsleven. Hij wil aanzetten tot nadenken of je te afhankelijk geworden bent van muziek voor je geestelijk welzijn. Zelf geeft hij ook aan dat dit niet een volledige lijst is, en evenmin een checklist, maar ze kan wel nuttig zijn. Niet alle vragen zijn voor iedereen bestemd. Soms mikken ze op mensen die niet van muziek in de kerk houden, andere zijn eerder bedoeld voor de echte muziekliefhebber.

Gilberts doel is niet een christenleven met minder muziek of met andere, zachtere muziek. Hij ziet ons als muzikale wezens en muziek als iets prachtigs.
Maar al het goede in deze wereld kan ook verkeerd gebruikt worden door zondige mensen. Daar moeten we durven over nadenken. Je kunt ongezond afhankelijk worden van gelijk wat - dus ook van muziek - en dat is niet de bedoeling.

- Raak je verveeld als iemand een lang gedeelte uit de Bijbel voorleest in je kerk? Begin je snel te wensen dat ze maar verder gaan met de muziek/zang?

- Heb je achtergrondmuziek nodig wanneer er uit de Bijbel gelezen wordt, opdat je emoties zouden geraakt worden?

- Lijkt een gebed te "stijf" of "vlak" als er geen muziekje op de achtergrond speelt?

- Voel je je een paar weken na een praisebijeenkomst eerder terneergedrukt omdat je je al een hele tijd niet meer dicht bij God gevoeld hebt?

- Kijk je wanhopig uit naar een volgende conferentie omdat je je eindelijk weer dicht bij God zult voelen?

- Als je normaal gezien een grote gemeente/kerk bezoekt met prachtige muziek, ben je dan in staat om God ook te aanbidden in je ouders hun kleine, landelijke gemeente?

- Ben je soms in staat tot aanbidding midden de week, op het werk, op school, enz, gewoon bij het nadenken over God en zijn genade. Of gebeurt dit enkel wanneer er muziek speelt?

- Voel je je dichter bij God alleen met je mp3-speler of iPOD op, dan wanneer je midden Gods volk zit in je kerk?

- Lijkt het of je moeilijk op dezelfde lijn raakt met andere gelovigen die niet dezelfde "praise-ervaringen" gehad hebben als jij? Kun je enkel goed contact maken met andere gelovigen die "weten wat het is om echt te praisen"?

- Is je gevoel van geestelijk welzijn meer gebaseerd op je gevoel van dicht bij God te zijn dan op het feit dat je dicht bij God bent dankzij Jezus Christus?

Vertrouw op beloften, niet op omstandigheden

Deze morgen ontdekte mijn assistent, Bryan DeWire, dat zijn vader, die 24 uur geleden nog in goede gezondheid leek, het niet gehaald had bij een spoedingreep aan zijn hart. Deze namiddag belde mijn vrouw me in tranen op, om me op de hoogte te stellen van een zeer moeilijke dag waarbij ze probeert 5 jonge kinderen op te voeden en te onderwijzen. Zeer verschillend, maar reële en pijnlijke ervaringen van Gods voorzienige regering in de levens van christenen die ik liefheb.

Ook vanmorgen las ik deze zin in een pamflet met als titel “Honey Out of the Rock” (Honing uit de Rots), door de puritein Thomas Wilcox:

“Beoordeel Christus’ liefde niet op basis van omstandigheden, maar op basis van beloften”

Ervaringen zijn zeer krachtig. Vaak ervaren we ze krachtiger dan beloftes. Dus is het verleidelijk om voorspoed en gemak als Gods zegen te interpreteren en tegenspoed als Gods afkeuring. En soms zijn ze dit ook. Maar vaak zijn ze dit niet.

Wat we eigenlijk doorheen de hele Bijbel zien is dat de Heer zijn discipelen traint om meer op zijn beloften te vertrouwen dan op omstandigheden. Denk aan Abraham en Sara die wachten op Isaac, of Jakob die Rachel verliest, of Jozef in de slavernij en de gevangenis, of Jobs lijden, of David op de vlucht voor Saul. Denk aan Lazarus en het verdriet om zijn dood en de voortdurende tegenspoed van Paulus. En natuurlijk heeft Jezus het ultieme voorbeeld neergezet door te zien op de vreugde die voor Hem lag toen Hij het kruis verdroeg (Heb12:2).

Vreemd, is het niet? In de Bijbel is pijn vaak het pad naar onuitsprekelijke vreugde, en voorspoed is er vaak een verhindering voor. Wat gebeurt er toch? Eenvoudig dit: God wil dat we meer waarderen wat we niet zien dan wat we wel kunnen zien.

" ... want de zichtbare dingen zijn tijdelijk, de onzichtbare eeuwig." (2Kor4:18)

En we ontdekken dat het meer de pijn is dan de voorspoed die ons doet zoeken naar wat onze ogen niet kunnen zien, en verlangen naar een bevrediging die niet bestaat in deze wereld.

Dus is Thomas Wilcox’ advies waard om in acht genomen te worden. Want zij die een droevig lot te dragen hebben, zo gaat Wilcox verder, zegenen God voor het afschudden van valse fundamenten, voor elke weg waardoor Hij de ziel wakkerhoudt en doet uitzien naar Christus; beter ziekte en verzoeking, dan veiligheid en oppervlakkigheid.

Door Jon Bloom (op de blog van desiringgod.org)

Hoe kun je geloven in crisistijd?

Interessante vraag op www.desiringgod.org vandaag. Hier is een vrije vertaling van het antwoord van John Piper.

“Je moet vertrouwen in God aankweken en bewaren wanneer je niet in crisis verkeert. Als we wachten tot de crisis komt dan zullen we niet de nodige hulpbronnen en diepte hebben om ons geloof goed in stand te houden.

Cultiveer dag na dag een diep vertrouwen in de liefde en kracht van God. Ontwikkel dagelijkse disciplines van gemeenschap met Christus zodat je gestadig groeit. Groei zo dat je wortels diep ingezonken zijn in genade en de vezels van je boom stevig zijn als de crisis komt. Dan zul je niet zo breekbaar zijn als zoveel christenen lijken te zijn wanneer ze doorheen moeiten gaan.

Goede tijden kunnen ons in slaap wiegen en geestelijk onverschillig maken, alsof ons geloof wel voor zichzelf zal kunnen zorgen wanneer de crisis komt, wat eenvoudig niet zo is. Maar dit is waarom zoveel christenen, in plaats van zich volledig op de Heer te werpen met een diep en rustig vertrouwen in het midden van de crisis, hun vuist ballen naar Gods aangezicht en zeggen “Waar ben je?”. Ze hebben niet geleerd dat God soeverein, liefhebbend en bekommerd is in harde tijden, net als in de goede.

We moeten ons geloof voeden met het volle bijbelse beeld van een God die soeverein is over zowel kwaad als goed, zodat we niet zullen wankelen als een van beide in ons leven komt.”

Pijn is onvermijdelijk

'Pijn is onvermijdelijk, maar ellende is je eigen keus.'

Barbara Johnson

Het citaat komt uit Johnsons boek "Zet een geranium op je hoed en wees blij". Aan pijn ontkom je niet, maar maak er geen drama van. Je beslist zelf: óf je plukt de bloemen, óf het onkruid.

Dienstwerk kan de gezondheid schaden

Onlangs gevonden op www.pastorblog.com: een stukje van een Tim Keller-artikel “Dienstwerk kan gevaarlijk zijn voor je geestelijke gezondheid”. Enkele citaten ...

In christelijk leiderschap vertel je mensen elke dag “hoe geweldig God is”. Je wijst mensen dagelijk naar Gods waarde en schoonheid, terwijl je eigen hart soms te mat of dood is om enige goddelijke liefde en glorie te ervaren. Wat zal je daaraan doen?

. . .

Het eerste (en goede) om hieraan te verhelpen is om meer zorg aan je hart te besteden dan je anders zou gedaan hebben. Verregaande discipline aan de dag leggen om regelmatige tijden van dagelijks gebed te houden.

. . .

Het tweede (en verkeerde) is om niet op gebed te steunen of op je persoonlijke wandel met God, maar op de opwinding van je activiteiten bij je dienstwerk en op de effectiviteit ervan.

. . .

Het verschrikkelijke gevaar is dat we naar ons dienstwerk kunnen kijken als bewijs dat God met ons is, of als een manier om Gods gunst te verdienen en onszelf te bewijzen.

. . .

Onderzoek dus jezelf. Los van de effectiviteit van je dienstwerk – is je gebedsleven dood? Worstel je met het gevoel niet geacht te zijn? Worden onze gevoelens dikwijls gekwetst? Is er een heleboel angst en vreugdeloosheid in ons werk? Ontdekken we bij onszelf dat we zeer kritisch zijn tegenover andere kerken of dienstknechten of medewerkers? Is er veel zelfmedelijden? Als deze dingen zo zijn, dan kan ons dienstwerk wel goed uitgevoerd en succesvol zijn, maar het is leeg. En waarschijnlijk zijn we a) op weg naar een breakdown, of b) gedoemd om volle zalen en fondsen voort te brengen maar slechts oppervlakkige langetermijneffecten.

Verlangen naar whisky (en God)

"Ik zal nooit vergeten hoe een alcoholistische vriend zijn frustratie uitte omdat hij dagelijks bad of God zijn verlangen naar drank wilde wegnemen. Elke ochtend werd hij echter wakker met de gedachte aan een fles Jack Daniel's. Had God wel geluisterd? Later begon het tot hem door te dringen dat het verlangen naar alcohol de belangrijkste reden was waarom hij zo volhardend bleef bidden. Hardnekkige verleidingen waren aanleiding tot hardnekkige gebeden."

Philip Yancey in "Bidden", pag. 173

Bovenstaand citaat doet me er trouwens aan denken dat ik ooit een hond gekend heb die men "Whisky" had genoemd. Ik weet echt niet meer van wie de hond was, maar vraag me nu plots af: zou hij zijn baasje "Jack Daniel's" genoemd hebben?
Het label "droogte" slaat niet op de humor, noch op de drank.

Hard wordt zacht

My eyes are dry, my faith is old.
My heart is hard; my prayers are cold.
And I know how I ought to be
-alive to You and dead to me.
Oh what can be done for an old heart like mine?
Soften it up with oil and wine.
The oil is You, Your spirit of love.
Please wash me anew in the wine of your blood.
(Keith Green)

Vrije vertaling:
Mijn ogen zijn droog, mijn geloof is oud.
Mijn hart is hard, mijn gebeden zijn koud.
En ik weet hoe ik zou moeten zijn
- levend voor U en dood voor mezelf.
Oh wat kan er gedaan worden voor een oud hart als van mij?
Maak het zacht met uw olie en wijn.
De olie bent U, Uw geest van liefde.
Was me alstublieft opnieuw in de wijn van Uw bloed.