Wij leven in schone schijn

"En zijn ogen waren als een vlammend vuur" (Openbaring 1:15)

"Niets is voor het mensenhart zo diepingrijpend veranderend als de ervaring er verschrikkelijk uit te zien in de aanwezigheid van de liefde en gezien te worden met alles wat zo afgrijselijk lelijk aan ons is en om dan nog steeds gewild te worden, ja meer nog, om dan nog steeds onderwerp van intense vreugde te zijn. Dat is genade.

Wij leven in schone schijn. We verbergen het kwade en lopen te koop met het goede. Zo kan gemeenschap nooit op genade gegrond en echt zijn. Het hindert ons in het genieten van God. Maar Johannes zegt: 'Hij ziet me. Hij ziet alles. De zonde zit nog steeds in me, maar Hij blijft. Hoe is dat mogelijk?'"


Uit: "Ik zeg PAPA", pag. 152, door Larry Crabb, uitg. Medema

Crabb over puurheid in gebed

"Als ik over God nadenk, denk ik als vanzelf ook over mijzelf. En dat is goed, omdat het relationeel is. Maar wanneer ik aan God denk, denk ik over mijzelf meestal niet in al te vleiende termen. John Piper zei het eens zo: 'Niemand staat aan de rand van de Grand Canyon en zegt: "Moet je eens kijken hoe geweldig ik ben"'.

Ik voel mij klein maar echt wanneer ik voor God sta. Ik besta, maar nederig. Als mensen in de Bijbel God ontmoetten, vielen ze vaak plat op hun gezicht. Dat is pas echt. Dat gebeurt er wanneer je geconfronteerd wordt met de ware stand van zaken. Omdat ik zonde zie als het waarderen van dingen bóven God en omdat ik nog steeds zondig ben, word ik mij altijd bewust van wat ik op dat moment meer begeer dan God. En er is altijd wel iets. Ik kan geen minuut leven zonder te denken dat het leven meer gaat over mij en mijn bevrediging dan over God en zijn glorie."

Larry Crabb in "Ik zeg PAPA" (Uitg. Medema), pag. 92.

Enthousiast over Gods plannen

“We kunnen God bewegen, maar alleen als we Hem kennen. Hoe meer we Hem kennen (en dan bedoel ik ook echt kénnen en niet alleen maar van alles over Hem weten), des te meer zullen we enthousiast raken over zijn plannen en over wat Hij in ons en in anderen wil doen. Als onze gebeden gepaard gaan met dat enthousiasme, zullen we er meer verhoord zien worden. De sleutel is het kennen van God. God kennen is de sleutel van alles.”

(Larry Crabb, "Ik zeg PAPA", uitg. Medema, pag. 104)

Wat is relationeel bidden?

" ... in Christus blijven betekent dat we Hem dagelijks en bewust waarderen als bron van ons leven en dat we ophouden van anderen te vragen ons te vervullen.

Het betekent dat we van Hem afhankelijk zijn voor al het goede dat uit ons voortkomt, en dat wij er meer naar verlangen dat zijn goedheid uit ons voortkomt naar anderen toe, dan dat we (zelf) zijn goedheid via anderen krijgen.

En het betekent dat we bereid zijn elke prijs te betalen en iedere ambitie op te offeren als dat nodig is om dichte bij Hem te komen, om een niveau van eenheid te ervaren dat ons bewustmaakt van zijn leven in ons.

Dat is relationeel bidden"

(Uit: "Ik zeg PAPA", Larry Crabb, pag. 88, uitgeverij Medema)

Toegewijd, maar aan wie?

"Luister eens naar Oswald Chambers: 'We gebruiken God om vrede en vreugde te krijgen, dat wil zeggen, we zijn ons niet bewust van Jezus Christus, maar alleen van ons genieten van Hem. Dit is de eerste stap in de verkeerde richting'.

Zien we het gevaar waar Chambers ons op wijst? Het is een erg subtiel gevaar. Jezus Christus bevredigt onze zielen, maar niet altijd op stel en sprong. Soms moeten we er gewoon op vertrouwen dat we ooit, op een dag, niet nu, zonder te twijfelen zullen weten dat Gods eis om in Hem te blijven volledig overeenstemt met onze diepste hartsverlangens. Maar op dit ogenblik zou het prioriteit geven aan onze relatie met God ons wel eens niet de maximale bevrediging van onze ziel kunnen opleveren.

Als we ons genieten van Christus hoger aanslaan dan Christus Zelf, blijven we aan onszelf toegewijd en niet aan Hem. (...) Het doel is (dan) niet de glorie van Christus, maar onze bevrediging."

Uit: Ik zeg PAPA (pag. 83), van Larry Crabb, Uitg. Medema

De relatie gaat vooraf aan de vraag

"Jezus heeft ons niet alleen geleerd hoe we moesten bidden, Hij heeft het ons ook laten zien. Nooit heeft Hij voorrang gegeven aan iets dat tussen Hem en zijn Vader in zou komen te staan. Natuurlijk wilde Hij een koud glas water na een lange, hete voettocht; maar niet als dat ook maar een centimeter afstand zou scheppen tussen Hem en zijn Vader. Als het gebruik van zijn krachten om Zichzelf te beschermen het komen van het Koninkrijk van zijn Vader zou tegenhouden, zag Hij ervan af. In Getsemane vroeg Hij om gespaard te mogen blijven voor het kruis; voornamelijk omdat Hij wist dat zijn Vader Hem zou verlaten als Hij daar hing. Dat vooruizicht joeg Hem meer angst aan dan de spijkers.

Zelfs daar in Getsemane vertrouwde Hij zijn Vader al zijn lasten toe. Hun relatie, een ongelooflijk eerlijke relatie, was alles voor Hem. Net als ieder ander mens verheugde Hij zich niet in het vooruitzicht van marteling. Maar in tegenstelling tot ieder ander mens was Hij bereid de verscheurende pijn van de ultieme eenzaamheid te ervaren omdat (en ik zou het nooit durven zeggen als het niet in de Schrift stond) het zijn Vader behaagde Hem te verbrijzelen. Nooit heeft het de Vader behaagd om ook maar iemand te verbrijzelen. Maar de pijn van niemand anders dan Hem kon ons in de familie brengen waarin God Zichzelf kon openbaren als onze Papa.

De relatie tussen Christus en zijn Papa was de drijvende kracht achter ieder verzoek dat Hij deed. De relatie ging vooraf aan de vraag. Zijn leven is een diepgaand voorbeeld van het punt dat ik probeer te maken, namelijk dat het krijgen van God Zelf oneindig meer waard is dan het krijgen van dingen van God."

Larry Crabb, "Ik zeg PAPA", pag. 74-75.

Met de juiste obsessie kun je vrijmoedig vragen

"Ik wil u niet ontmoedigen om van God te vragen wat u wilt. Maar ik wil dat u zich eerst verheugt in de Heer, dat u Hem eerst met heel uw wezen liefhebt en dat u Hem dan vrijmoedig vraagt wat opkomt uit uw door God geobsedeerde hart. Als uw relatie met God niet de groeiende basis is onder uw vragen aan God, dan worden uw smeekgebeden hopeloos verwarrend en frustrerend."

Larry Crabb, Ik zeg PAPA, pag. 47 (uitg. Medema)

Bidden is je vasthechten aan de pijnboom

"Met bidden moet u eerst God Zelf willen krijgen. Als u Hem hebt, zal al het andere volgen. Sta God toe om naar u toe te komen, bij u naar binnen te gaan, u in bezit te nemen. Dan zal Hij u doordrenken van zijn eigen gebeden. Uw gebeden zullen door Hem worden geïnspireerd en daarom door Hem worden beantwoord.
Bidden is als het vasthechten van een kommetje aan de gewonde zijde van een pijnboom, zodat de geurige hars daarin kan vloeien. Hecht u nu aan de zijde van God - de gewonde zijde, zo u wilt - en laat uzelf vollopen met zijn genade. U neemt het leven van God Zelf in u op."

(E. Stanley Jones in "Ik zeg PAPA" van Larry Crabb, pag. 55)
Larry Crabb sluit meteen de volgende gedachte daarbij aan:

De Christelijke schrijver Ravi Zacharias zegt het zo:
"Gebed is niet het middel om onze wil te verwezenlijken, maar het middel dat Hij gebruikt om onze wil op orde te brengen zodat we met blijdschap zijn wil ontvangen."
En hij voegt er deze raad aan toe:
"Zoek een structuur voor uw gebedstijden en voer die structuur in tot zijn eer en glorie en tot uw vreugde en steun."

Waarom Hem iets vragen?

Als kerstcadeau kreeg ik het boek "Ik zeg Papa - over vertrouwelijk en persoonlijk gebed" van Larry Crabb. Ik hoop het de komende tijd te lezen en er uit te leren. Regelmatig kan er op de blog dus wel iets uit opduiken. Hier al meteen de intro uit het boek, een citaat van George MacDonald.

"Maar als God zo goed is als u zegt, als Hij alles weet wat we nodig hebben, zelfs beter dan wij dat zelf weten, waarom is het dan nog nodig Hem om ook maar iets te vragen?

Dit is mijn antwoord:
Stel dat bidden volgens God iets is waaraan wíj in de eerste plaats het meeste behoefte hebben. Stel dat het God in zíjn opvatting over bidden voornamelijk gaat om het vervullen van onze grote, onze eindeloze behoefte - de behoefte aan Hemzelf?
Honger mag een weggelopen kind dan naar huis drijven, uiteindelijk heeft het kind meer behoefte aan zijn moeder dan aan eten. Gemeenschap met God is de enige behoefte van de ziel die uitstijgt boven alle andere behoeften. Bidden is het begin van die gemeenschap en de aanleiding voor dat gebed is een behoefte. Op deze manier begint gemeenschap met God, eenwording met Hem - het enige en werkelijke doel van bidden."