De helft van de leerlingen in het katholiek onderwijs gelooft in Christus

'Helft leerlingen in katholiek onderwijs gelooft in Christus', zo bericht Knack vandaag. Het zegt er niet bij of het glas nu halfvol of halfleeg is.
Knack vervolgt: ''De jeugd interesseert zich niet meer in het katholieke geloof', zo wordt weleens gezegd. Een onderzoek van de KU Leuven toont het tegenovergestelde aan.'

Verder bijvoorbeeld ook nog:
'Uit een grootschalig onderzoek van de faculteit Theologie en Religiewetenschappen in Vlaamse katholieke scholen, dat woensdag te lezen staat in het christelijk opinieweekblad Tertio, blijkt dat de helft van de ondervraagde leerlingen aangeeft te geloven in Christus. 43,9 procent bidt zelfs af en toe. Eveneens de helft van de scholieren waardeert de katholieke identiteit van hun school en amper 8,3 procent verzet er zich tegen.'

(...)


'Een nadere blik op de cijfers toont aan dat, hoewel het aantal gedoopten in het katholiek onderwijs jaar na jaar daalt, het geloof er volgens de onderzoekers nog sterk aanwezig, sterker zelfs dan in de maatschappij. Er zijn meer praktiserende kerkgangers te vinden onder deze leerlingen dan onder de Vlaamse bevolking. 12,4 procent woont bijvoorbeeld geregeld een kerkdienst bij.'

(...)

'Opmerkelijk is dat 53 procent aangeeft in zekere mate te geloven in Jezus Christus, waarbij 4,3 procent zich een diepgelovige christen noemt. Daartegenover staat 47 procent die niet in Christus gelooft.'

(...)

Het onderzoek werd uitgevoerd van september 2008 tot juni 2015 bij 15.287 leerlingen in 57 katholieke scholen in Vlaanderen.

Straks meer christelijke scholen in Vlaanderen?

Komen er straks meer christelijke scholen in Vlaanderen? Dat "meer" mag je dan zowel zien als "groter in aantal" als "meer uitgesproken in visie". Als het van de Broeders van Liefde afhangt in elk geval wel. Tertio had er eerst een artikel over ("Pedagogie van caritas countert warrige wereld"), maar gisteren verscheen ook in Het Nieuwsblad: "Broeders van Liefde willen strikt katholieke scholen oprichten". Dit is de tekst van het Nieuwsblad-artikel:

"De kans bestaat dat in Vlaanderen straks scholen worden opgericht die strikt werken volgens de idealen die de kerkelijke leer voorschrijft. Dat idee komt niet uit obscure hoek, wel van de invloedrijke Broeders van Liefde.

Volgens het christelijke weekblad Tertio overwegen de Broeders van Liefde in Vlaanderen scholen op te richten die veel nauwer aansluiten bij de katholieke leer dan de 'gewone' scholen in het vrije onderwijs. 'In een multiculturele, dus ook multireligieuze samenleving die bovendien verregaand geseculariseerd is, mag en moet - ook binnen het net van katholieke scholen - een grotere verscheidenheid van onderwijs worden aangeboden', zegt René Stockman, de overste van de Broeders van Liefde, in Tertio.

Stockman zegt dat de nieuwe scholen moeten voldoen aan de strikte omschrijving van wat een katholieke school is. Het moet een school zijn die zich laat inspireren door een bovennatuurlijke visie en waar het curriculum gebaseerd is op een christelijk wereldbeeld. 'Het is een school waar gebed en sacramenteel leven uitdrukkelijk hun plaats hebben en waar geloof, cultuur en leven tot harmonie worden gebracht.'

Volgens de Broeders van Liefde zou de vraag naar dit soort scholen uitdrukkelijk van de ouders zelf komen. Om hoeveel ouders het gaat, is niet duidelijk. René Stockman verblijft in het buitenland en was gisteravond onbereikbaar voor commentaar.

In hoeverre kunnen de Broeders van Liefde katholieke scholen oprichten, die dus onder de koepel van de katholieke scholengemeenschap vallen? 'Dat hangt af van de beslissing van de bisschop', zegt Willy Bombeek, woordvoerder van Mieke Van Hecke, directeur-generaal van het Vlaams Secretariaat van het Katholiek Onderwijs (VSKO). 'De bisschop in wiens bisdom de nieuwe school zich vestigt, geeft de erkenning. Of hij geeft ze niet.'

Bombeek wijst erop dat het katholieke onderwijs nu al een ruime waaier aan schoolkeuzes heeft. 'Al onze scholen vertrekken vanuit dezelfde katholieke bron en geven daar hun eigen invulling aan. De Don Boscoscholen zijn bijvoorbeeld meer op sport gericht dan de jezuïetenscholen. Ouders hebben bij ons verschillende keuzemogelijkheden.'

Over het standpunt van Vlaams Onderwijsminister Pascal Smet, die de nieuwe Broeders van Liefdescholen té sektarisch vindt, speekt de Guimardstraat zich niet uit 'zolang niet duidelijk is wat die scholen juist worden. We willen er wel op wijzen dat de scholen van onze gemeenschap voor iedereen openstaan.'

Op dit ogenlik bieden de Broeders van Liefde al op heel wat plaatsen in Vlaanderen onderwijs aan. Ze hebben enkele tientallen kleuter-, basis- en middelbare scholen. Daarnaast zijn ze ook actief in de welzijnssector, met psychiatrische ziekenhuizen, rustoorden en instellingen voor beschut wonen."

Het Nieuwsblad laat in een reactie ook onderwijsminister Pascal Smet (SP.A) aan het woord. Hij vindt dergelijke scholen geen goed idee. De minister ziet uitgesproken geloofsovertuigingen duidelijk als reden voor conflict. Want - zo maakt hij duidelijk - ze werken de verstandhouding en integratie van de samenleving tegen. Hier lees je zijn mening.


Toch enige bedenkingen en een stoute vraag als doordenker bij deze ministeriële reactie: Beste minister, is uw mening (wellicht de vrijzinnige) dan bevorderend voor integratie?
Blijkbaar vindt u van wel, daarbij voor het gemak vergetend dat die slechts anderen ruimte laat als zij niet voor hun overtuiging (in dit geval: de katholieke) uitkomen - of althans die overtuiging niet aan anderen onderwijzen.
Doet u in dit geval als minister niet net hetzelfde als wat u deze katholieke scholen verwijt? Foei minister, uw samenleving laat alleen ruimte aan uw overtuiging!
Gaat u er dan misschien vanuit dat die overtuiging superieur is aan andere overtuigingen? Terwijl net dat is wat u meent te moeten bestrijden - of begrijp ik u verkeerd dat geen geloof zich boven een ander zou mogen stellen? Ruimdenkend of vernauwend, dergelijke zienswijze? Vernieuwend in elk geval niet.

Franse sterjournalist wordt christen

Onderstaand bericht over Jean-Claude Guillebaud, ex-journalist van Le Monde, las ik op de site van Tertio.

Dat deze man beroemd was vooraleer hij zich bekeerde, is op zich niet zo belangrijk. Paulus schreef aan de Korinthiërs al dat ze moesten kijken naar hun roeping als mens: ze zijn "niet vele wijzen naar het vlees, niet vele machtigen, niet vele aanzienlijken". God verkiest precies het zwakke van de wereld, om het sterke te beschamen. Maar de argumenten die in het artikel vermeld worden, vind ik wel de moeite om er eens de aandacht op te vestigen.

Jean-Claude Guillebaud, ex-journalist van Le Monde, out zich als christen in zijn jongste boek

Jean-Claude Guillebaud, voormalig journalist van Le Monde en medeoprichter van ‘Reporters sans Frontières’, out zich in zijn jongste boek Comment je suis redevenu chrétien als overtuigde christen. Bovendien haalt hij flink uit naar het actuele antichristelijke offensief onder het mom van de wetenschap. Guillebaud ziet het christendom als onovertroffen antidotum tegen het wegzakken van onze cultuur in wanhoop, geweld en bijgeloof.

Twintig jaar lang was de linkse Jean-Claude Guillebaud een gevierd oorlogsreporter bij Le Monde, nadien redacteur humane wetenschappen bij uitgeverij Seuil en columnist voor Le Nouvel Observateur. Vorig jaar richtte hij met enkele collega’s het persagentschap ‘Reporters d’Espoir’ op, uit reactie tegen “de toenemende medeplichtigheid van journalisten aan de spektakelmaatschappij en het negativisme”.

Zijn bekering is niet het gevolg van een mystieke ervaring of van nostalgie, maar van een gedreven rationele zoektocht na zijn confrontatie met onrecht, lijden en dood in oorlogsgebieden. “Ik ben lang in de marge blijven hangen, maar mijn nieuwsgierigheid heeft me langzamerhand bij de centrale kern gebracht, het geloof in de eigenlijke zin van het woord.”

Guillebaud schreef zijn getuigenis vooral wegens een “lang onderdrukte woede” tegen de manier waarop het geloof wordt geviseerd door een zelfverklaarde elite in media en cultuur: “Men wil de christenen afschilderen als archaïsche zombies, die door de geschiedenis aan de kant zijn geschoven. Dag na dag moeten gewone gelovigen die geen verweer hebben, misprijzen en spot incasseren. Daar revolteer ik tegen.”

Zijn overstap naar het christelijke geloof verliep in fasen. Eerst louter intellectueel, tot hij vorig jaar de definitieve sprong waagde. “Wat mij in het evangelie aantrekt, is geen vage gevoeligheid, maar het bewustzijn van een fundamentele ‘relevantie’. Alleen sterke geloofovertuigingen zijn tolerant. Fundamentalisme en terrorisme zijn perversies die helaas alle aandacht krijgen. We moeten leren hoe we opnieuw kunnen geloven zonder iets van ons denkvermogen of onze vrije wil in te leveren.”

Religie nog taboe voor politici

Wat geloven onze volksvertegenwoordigers in de Kamer? Tertio bericht vandaag: "Aandachtige krantenlezers konden veel over hen vernemen, tot en met de naam van hun huisdieren toe. Maar hun geloof bleef gewoonlijk buiten beeld." De redactie had er een hele kluif aan om de volksvertegenwoordigers onder de religieuze loep te nemen. "De reacties die we sprokkelden, waren niet overweldigend talrijk, maar veelal wel open en moedig. Dat is een reden tot hoop" zegt Peter Vande Vyvere in zijn commentaarstuk.

In het commentaarstuk van Tertio ook nog: "Terwijl bij een soortgelijke enquête in 2003 in Nederland alle kamerleden antwoordden, reageerden nu maar 65 van de 150 nieuwe Belgische verkozenen – slechts 43 procent. Ondanks herhaaldelijk aandringen. Geloof is in de Wetstraat blijkbaar nog altijd taboe. Sommigen zeggen dat letterlijk, ze vinden hun levensbeschouwelijke keuze een privé-zaak en politiek irrelevant."

Verder schrijft Vande Vyvere: "Het is bekend dat instituten maar langzaam veranderen. Dat geldt ook voor de Kamer met haar eigen traditie en politieke cultuur. Dat onze parlementsleden niet van de ene dag op de andere een onbevangen levensbeschouwelijke reflex vertonen, valt te begrijpen. Maar we mogen wel verwachten dat de verkozenen des volks het actieve pluralisme dat elders ingang vindt, ook in het politieke halfrond ernstiger nemen."

Ook enkele kranten besteden er in hun (gedrukte) editie van vandaag aandacht aan.